Goes around, comes around.

Soms heb ook ik natuurlijk dát soort dagen.

Zulke dagen zien er bij mij al volgt uit. S’nachts wordt ik wakker gebeld door de alarmcentrale, beweging in het pand, net nadat er is afgesloten, ik bel mijn bartender, hij kan niet opnemen, ligt al naast z’n vriendin die slaapt, maar hij appt dat hij terug gaat om een kijkje te gaan nemen, godzijdank is het niet nodig dat ik zelf de kou in ga.
De gebroken nacht doet mijn ochtendwaken niet goed, iets met een verkeerde been. En de appjes op mijn telefoon nadat ik de wekker heb weg gedrukt helpen daar niet aan mee.
Waar liggen de croissants als ze niet in de broodvriezer liggen?
Koffiemolen doet gek, krijg het niet goed afgesteld
Vaatwasser stroomt over
Krant is niet bezorgd

Ok, werk aan de winkel. Mn mindfulness app probeert er nog een bericht na te persen, maar hier is geen yoga bedoeling of iets in die trend tegen op gewassen. Dit wordt een dag met heel veel beren en het wordt de truc dat ik ze állemaal kaap!

Na een snelle douche, een banaan en een snelle check van de mailbox spring ik op de fiets, wil ik op de fiets springen, geen fiets. Dat is waar, die staat nog bij Raz, ok, lopen dan maar.

Natuurlijk staat de brug open, maar die is zo cliché dus telt die niet mee.

Bij Raz tref ik een oververhitte Jelle aan ‘ Ja Ier, het is zo’n dag en wij zijn niet de enige, mijn koffiegasten hadden er ook last van vertelde ze openhartig’.
Goed, klaar om te wenden?
Soms moet je gewoon van koers veranderen om het ongeluk te kunnen omzeilen, een schijnbeweging maken. We laten ons niet kennen, niet uit het veld slaan, we blijven stap voor stap.
Op dat moment komt er een oudere man binnen lopen “coffee!
Good morning
Coffee
What a lovely day
Coffee
Are you looking for something?
Coffee
Aha, you want some coffee.
Coffee
Ik geef hem een espresso, adem in adem uit.
Sugar!
Sorry?
Sugar.
Dit gaat hem niet worden, ik zet een grote pot suiker naast zn kopje.
Dit wordt niet de joker die ik ga inzetten.
De telefoon gaat.
“……….”

Tafellinnen wordt geleverd, verkeerde maat. Kortsluiting in de lunchkeuken, een intensieve schoonmaak veroorzaakte een waterballet en stopcontacten vinden dat niet plezierig.

Ik kan mezelf het beste opsluiten achter slot en grendel. Maar dan, dan start het servies van de avond.

Er komt een Frans stelletje binnen. Soms heb je dat, dan is een knikje, een grap, een knipoog voldoende is. We hebben een geweldige avond, zij drinken, ik schenk, zij eten, wij koken, naderhand geef ik hun mijn tips door voor het weekend. Ze verblijven in een airbnb om de hoek en beloven de volgende avond nog langs te komen. De volgende dag staan ze om 22.00 uur opeens voor m’n neus, ‘we did all your tips and it was gorgeous, friendly, surprising and we felt in love with Amsterdam’ Wessel maakt een cocktail voor ze en ik bekijk hun foto’s van de dag, alsof we oude vrienden zijn die de vakantiekiejes aan elkaar laten zien. We wisselen emailadressen uit, dit mag niet zomaar voorbij gaan, ik ga ze een keer opzoeken in Parijs.

Iris Molkenboer