Er zijn van die dagen in de week waarbij we harder werken dan op de andere dagen. De dagen waar bijna iedereen vrij is. Dagen waarbij onze gasten, nadat wij ze in de watten gelegd te hebben, ons een ‘fijn weekend’ wensen. Niks erg hoor, voor ons heeft ‘weekend’ gewoonweg een geheel andere betekenis.

Aan het einde van zulke dagen, wanneer de adrenalinespiegel eindelijk bedaart en wij onszelf onze broodnodige rust gunnen begint het verwachte zuchten, de terugkerende grappen die gemaakt worden, de anekdotes die zich herhalen en stromen soms de sterke verhalen die steeds sterker worden. Maar vaak kunnen we ook gewoon, doodgewoon, ongegeneerd staren, buiten op ons bankje.
En voordat het theater begint nemen we een drankje mee naar onze zitplaatsen op de eerste rang waar voor ons op het plein het drama zal worden voltrokken met de rest van Amsterdam als decor.

Om de hoek strompelt een dame op. Bij elke stap verliest ze haar evenwicht. Vervolgens haalt ze haar tas leeg, haalt ze haar tas leeg, haalt ze haar tas weer leeg en………….haalt ze haar tas weer leeg en dan……………..gevonden!! De fietssleutels. Dan vervolgt ze haar zoektocht naar alle zakken van haar jas en broek en tovert opeens haar oortjes tevoorschijn. Een fijn muziekje als achtergrond zal haar ongetwijfeld helpen om het juiste ritme te vinden haar weer thuis te brengen.  Ze stapt vol goede moed op én valt. Deze oefening doet ze nog een keer met hetzelfde resultaat. Eerst nog een sigaret.
Als de nicotine zijn broodnodige werking heeft gedaan besluit ze het nogmaals te proberen en met succes.
Hoe erg het ook met ons gesteld is, wij Nederlanders kunnen bijna altijd nog fietsen. Mits we in deze toestand geen versperringen op onze weg vinden natuurlijk.
Helaas zijn om de hoek werkzaamheden gaande aan de tramrails… en we wachten. Na enkele seconden, geheel volgens verwachting, horen we een zachte plof gevolgd door wat onverstaanbaar gevloek. Einde scene.

“Bob” komt op. Loopt langs in een stevige pas. Hij is op tijd. Zijn gezicht staat in een frons en de schoudertas hangt nonchalant over zijn rechter schouder. Hij is op weg naar huis…….. of misschien naar een café? ………… of naar …….. wij weten het niet.
Elke dag knikken we naar elkaar. We weten niet wat zijn rol in het leven is, waar hij vandaan komt en waar hij naar toe gaat. Hij hoort bij het plein, bij ons theater.

Een vuurrode auto komt met brullend geraas  oprijden.  Gezien de decibels die hij uitstoot  haalt hij met gemak de 100 km. Wij, als deskundige kijkers, weten dat je een rotonde altijd tegen de klok moet nemen. Alhoewel wij het wel eens hebben meegemaakt dat een enkeling met lef de rotonde andersom nam.
Maar vanavond zijn wij getuige van een nieuwe première.   De vuurrode auto gaat met hoge snelheid over de met gras en wildgroei bedekte heuvel en zonder de tramrail in het midden te toucheren gaat hij aan de andere kant van de heuvel  af.  We zijn perplex. En op het moment dat wij willen applaudisseren komt de bolide weer terug en herhaalt zijn act.
Wij vragen ons af waarom hij op deze manier ons geliefde Hugo de Groottheater onveilig wil maken. Hier ontbreekt enige regie. Met dubbele snelheid verlaat hij ons podium en laat ons verbijsterd achter.

Een jongeman met dame komen bij ons een sigaret bietsen.
Ze hebben zojuist een aantal uren in onze bar doorgebracht en daarbij een luttel aantal drankjes genuttigd.  Ze schuiven bij ons aan.  Vroeger waren ze verliefd op elkaar en nu zijn ze “écht alleen maar vrienden”.
Zij heeft de liefde van haar leven ontmoet aan de andere kant van de wereld nota bene.
Hij niet. Hij heeft zijn eerste verkering herontdekt via facebook en bam!!!.......liefde op het 2e gezicht, zeg maar.
De mannen golfen nu met elkaar en de dames zwemmen soms samen.  Natuurlijk alleen maar als ze in hun drukke leven een kleine pauze inlassen. Kinderen? Nee, nog niet. Veel te druk weet je.
De sigaret is op en uitgedrukt. Ze gaan met een vrolijke zwier naar hun fietsen. Ze grappen wat met elkaar. Een aantal keren horen we een “nee” en dan……..eindelijk…….zoenen ze elkaar. Dat gaat zo heftig dat een lantaarnpaal haar de nodige houvast moet bieden.  Vervolgens schuifelen ze al kussend richting portiek.  Wij kijken van hen weg, beroepsgeheim. Wij hebben niets gezien.

We evalueren niet. Wel beseffen we hoe mooi ons Amsterdams theater kan zijn.
Dit is theater wat geen spotlight nodig heeft.
Hier wordt de waarheid van de nacht geacteerd.
En dat kan alleen maar als je de schaduw van de dag erkent .
En zelfs daar kan je van genieten.

 

Comment