Het is een regenachtige zaterdag. Een avond waarvan je  denkt, als ik vrij ben kruip ik met een dekentje op de bank, zet ik een goede ‘food movie’ op en laat ik een pizza bezorgen.
Het boek van de reserveringen staat vol, maar niet één tafel dubbel geboekt; alles komt gespreid binnen.
Samen met Loes, waarmee ik de avond zal draaien, besluit ik de andere collega’s af te bellen. Oscar staat achter de bar, James zal nog komen runnen en de rest kunnen we wel saampjes af. Een uitdaging maar een beetje spanning is best gezond.
Staff food is een enorme pan “pasta carbonara”, de juiste bodem voor een avond flink doorlopen. Loes eet haar bord niet leeg maar de twee dubbele espresso’s die hierop volgen slaat ze niet af.
Het chefsmenu is besproken, de bijpassende wijnen staan klaar, de kaarsen branden en de eerste gasten stappen over de drempel……. timing !!!
Al snel moeten we schakelen naar onze derde versnelling. De voordeur blijft open zwaaien. Om 19 uur zit het restaurantvol en moet een groot gedeelte van de reserveringen deze tafels nog later op de avond afwisselen.
Je verwacht totale paniek, hectiek, vuur, chaos. Maar het loopt anders; rust, hand in hand met een georganiseerde bruis.

Alles klopt.

Alle wijnen worden open getrokken. Iedereen kiest voor het chefsmenu,  4, 5, 6 gangen. Wij mogen kiezen wat onze gasten willen drinken. Verhalen over de wijnen zoemen door het restaurant.
Een stelletje wat eigenlijk alleen voor een hoofdgerecht binnen stapt gaat pas na 4 gangen weer naar huis. Ze complimenteren ons,” het voelt alsof we thuis zaten maar dan met bediening en heerlijk eten”.
Soms heb je van zulke avonden, dat alles klopt.
Een collega stapt via de salon binnen, steekt zijn hoofd om de hoek van het restaurant en vraagt met twinkelende oogjes wat er aan de hand is. Ik kijk hem vragend aan. Hij zegt: “ die vibe die hier hangt als je binnen komt! Het voelt als een warm bad waarbij de kraan nog niet dicht gedraaid is”. Ik kijk trots Loes aan. Een stiekeme high five in de spoelkeuken als we elkaar daar weer kruisen.
Om 12 uur tapt Oscar ons een motivatie-fluitje in. We zijn “bere” trots op deze avond.
Loes kijkt me grinnikend aan. Ze biecht me op dat ze maar 2 uur had geslapen. Tot 13 uur die middag had ze die middag nog in” de School” staan dansen.
“Wat?! Maar… je stemde er zelf mee in om samen deze avond te draaien…”.
Loes: “Ja, ik had ook liever met een dekentje op de bank willen zitten, maar als ik hier dan toch ben, dan kan ik er maar beter voor zorgen dat er geen mogelijkheid is om in te zakken…”.
“Maar… waarom zeg je me dit nu pas?”
Loes: “Je hebt toch niets gemerkt? Anders zou je me niet serieus nemen… “.
“Maar… hoe dan?”
Loes: “Ik ben gewoon een paar keer tijdens servies bij Oscar achter de bar zachtjes gaan huilen en dat luchtte dan wel weer op.
“Maar… chef, Loes heeft maar 2 uur geslapen…”
Chef:” ja, weet ik.  Waarom denk je dat ik pasta carbonara maak?  Dat doe ik ook niet voor m’n lol!”.
“Maar… iedereen wist hier dus van… behalve ik?!”
“Yep! “

Die Loes, wat een tijger, wat een vakvrouw.
Die komt er wel.

 

 

Comment