“Iets met komkommer”. We krijgen een mooie apothekers fles toegeschoven van een bevriende slijter. “Laat maar weten wat je ervan vindt”, zegt hij nonchalant tegen me.

Diezelfde avond nog trekken we de kurk van de fles en zonder enige kennis van zaken schenken we er een flesje Kinley tonic bij en laten we er een schijfje komkommer in glijden. Net voordat ik een slok neem ruik ik nog even aan de inhoud van de fles. Er zijn veel momenten in mijn drukke bestaan dat ik soms wat aarzelend een mening vorm, dat ik op zoek ben naar een goede conclusie en dat de twijfel dan juist vaak toeslaat. Zo’n moment was dit niet. Dit was goed. Heel goed.
Het was stil aan de bar, iedereen keek elkaar aarzelend aan. Een gevoel van geluk, ontlading, een flirt. Het plezier van iets voorgeschoteld krijgen wat je niet kent. In dat moment overkwam het ons allemaal. Je moet er meer voor betalen dan je gewend bent, en dan laat je er ook nog een schijf komkommer in drijven? Moeten we dit willen? De bartender was direct overtuigd en zijn enthousiasme verspreidde zich al snel. Al was het soms met een scheef oog. Een tweede slok volgde en het moment dat de vloeistof de smaakpapillen ontmoette was raak. Alle twijfels werden aan de kant gezet en de nacht bleek nog lang niet voorbij…

De flessen Hendrick’s waren niet aan te slepen! Nog steeds onwetend bestelde ik enkele weken later blind 3 flessen gin bij onze leverancier. Ergens had ik iets gehoord over een gin met een aapje. Ik liet me verleiden door de uitstraling van de fles en koos de drie mooiste uit. Geen idee wat de inhoud ons zou brengen. Soms is liefde op het eerste gezicht juist het lekkerst. Het werd Monkey 47, Filliers (later zou ik er achter komen dat de Belgen hier  zelfs een liedje voor hadden: ‘Filliers, Filliers, een glas vol pleziers…) en William Chase Elegant Crisp. Die vrijdagmiddag zette ik de flessen op de bar met daarop een post-it geplakt en de handgeschreven boodschap voor de bartender: “veel plezier, kijk maar of het wat is…”. Dat bewuste weekend bracht ik gezellig met vrienden door in een huisje op de heide. Bij mijn terugkomst op maandag stonden de drie flessen leeg op mijn kantoor. Ik rook aan de fles Monkey 47, waar nog enkele druppels de bodem van de fles raakten. Deze geur was nieuw voor me. Ik dacht nog stiekem ‘dit wil je elke avond over je hoofdkussen besprenkelen, met deze geur wil je in slaap vallen en wakker worden. Dit is goud.’

Ons enthousiasme was niet meer te houden! Hier moest een aparte kaart voor komen. Hier moesten planken voor vrij worden gemaakt in de barkast. Dit moest geschonken worden in bijzondere glazen. Dit moest iedereen kunnen proeven! Daar ging het gin-tonic avontuur van start! Nu ging het snel. Er werd een kaart samen gesteld met 15 soorten gin-tonic. We verdiepten ons in de smaken en combinaties. ‘15 days of Gin’ werd georganiseerd. Elke dag de lancering van een nieuwe gin. Dit om iedereen ervan te overtuigen hoe lekker dit bijzondere drankje wel niet was! Gasten verbaasden zich. De vraag die terug bleef komen was: “wat moet je in godsnaam met zóveel verschillende soorten?”. Maar de gin bleek niet aan te slepen! In de zomer van 2013 wisten we niet meer wat ons overkwam. Het was groots en meeslepend, maar we wilden meer. De verbazing over de diversiteit van dit drankje ging hand in hand met onze nieuwsgierigheid naar nieuwe gin. Zo ontdekten we steeds meer soorten en werd de kaart uitgebreid van 15 naar 33 en van 33 naar 50 gins. Er moesten extra vriezers worden aangeschaft voor de ijsblokjes. Er werd een stuk bar aangelast om meer ruimte te creëren en er kwamen meer koelkasten voor de tonics. Het sloeg aan, en dat merkten we aan alles! Inmiddels zijn we ruim twee jaar verder en is de gin hype overgeslagen naar anderen. Ook al zijn we niet meer de enigen, wij blijven tot op de dag van vandaag op zoek naar nieuwe pareltjes om dit met iedereen te kunnen delen.

Toch wint de creativiteit het soms van het succes. Na 2,5 jaar toewijding aan gin-tonic zetten we er graag iets nieuws naast. Iets wat hand in hand gaat met onze pionier. Immers, we willen graag blijven verrassen, overhalen en vooral overtuigen. Dit weekend lanceerden we dan ook onze eerste Vermouth kaart. We hebben de herinneringen aan de wilde, laveloze nachten als ‘tiener-met-teveel-Martini-op’ achter ons gelaten, en zijn op zoek gegaan naar de vele malen betere varianten en de beste combinaties die hiermee te maken zijn. ‘Vermouth in een nieuw jasje’ kun je wel zeggen. Uiteraard werden er vraagtekens gezet bij dit plan: ‘wordt er dan vaak naar Vermouth gevraagd?”, vroeg een gast mij. Eerlijk, maar toch een tikkeltje nerveus antwoordde ik: “er heeft eigenlijk nog nooit iemand gevraagd naar het assortiment van Vermouth.”. Maar ik geloof dat ik de flirt aan de bar hiermee een extra knipoog kan geven, ieder mens blijft namelijk altijd op zoek naar verrassingen. PROOST!

Comment