Loes.

Comment

Loes.

Het is een regenachtige zaterdag. Een avond waarvan je  denkt, als ik vrij ben kruip ik met een dekentje op de bank, zet ik een goede ‘food movie’ op en laat ik een pizza bezorgen.
Het boek van de reserveringen staat vol, maar niet één tafel dubbel geboekt; alles komt gespreid binnen.
Samen met Loes, waarmee ik de avond zal draaien, besluit ik de andere collega’s af te bellen. Oscar staat achter de bar, James zal nog komen runnen en de rest kunnen we wel saampjes af. Een uitdaging maar een beetje spanning is best gezond.
Staff food is een enorme pan “pasta carbonara”, de juiste bodem voor een avond flink doorlopen. Loes eet haar bord niet leeg maar de twee dubbele espresso’s die hierop volgen slaat ze niet af.
Het chefsmenu is besproken, de bijpassende wijnen staan klaar, de kaarsen branden en de eerste gasten stappen over de drempel……. timing !!!
Al snel moeten we schakelen naar onze derde versnelling. De voordeur blijft open zwaaien. Om 19 uur zit het restaurantvol en moet een groot gedeelte van de reserveringen deze tafels nog later op de avond afwisselen.
Je verwacht totale paniek, hectiek, vuur, chaos. Maar het loopt anders; rust, hand in hand met een georganiseerde bruis.

Alles klopt.

Alle wijnen worden open getrokken. Iedereen kiest voor het chefsmenu,  4, 5, 6 gangen. Wij mogen kiezen wat onze gasten willen drinken. Verhalen over de wijnen zoemen door het restaurant.
Een stelletje wat eigenlijk alleen voor een hoofdgerecht binnen stapt gaat pas na 4 gangen weer naar huis. Ze complimenteren ons,” het voelt alsof we thuis zaten maar dan met bediening en heerlijk eten”.
Soms heb je van zulke avonden, dat alles klopt.
Een collega stapt via de salon binnen, steekt zijn hoofd om de hoek van het restaurant en vraagt met twinkelende oogjes wat er aan de hand is. Ik kijk hem vragend aan. Hij zegt: “ die vibe die hier hangt als je binnen komt! Het voelt als een warm bad waarbij de kraan nog niet dicht gedraaid is”. Ik kijk trots Loes aan. Een stiekeme high five in de spoelkeuken als we elkaar daar weer kruisen.
Om 12 uur tapt Oscar ons een motivatie-fluitje in. We zijn “bere” trots op deze avond.
Loes kijkt me grinnikend aan. Ze biecht me op dat ze maar 2 uur had geslapen. Tot 13 uur die middag had ze die middag nog in” de School” staan dansen.
“Wat?! Maar… je stemde er zelf mee in om samen deze avond te draaien…”.
Loes: “Ja, ik had ook liever met een dekentje op de bank willen zitten, maar als ik hier dan toch ben, dan kan ik er maar beter voor zorgen dat er geen mogelijkheid is om in te zakken…”.
“Maar… waarom zeg je me dit nu pas?”
Loes: “Je hebt toch niets gemerkt? Anders zou je me niet serieus nemen… “.
“Maar… hoe dan?”
Loes: “Ik ben gewoon een paar keer tijdens servies bij Oscar achter de bar zachtjes gaan huilen en dat luchtte dan wel weer op.
“Maar… chef, Loes heeft maar 2 uur geslapen…”
Chef:” ja, weet ik.  Waarom denk je dat ik pasta carbonara maak?  Dat doe ik ook niet voor m’n lol!”.
“Maar… iedereen wist hier dus van… behalve ik?!”
“Yep! “

Die Loes, wat een tijger, wat een vakvrouw.
Die komt er wel.

 

 

Comment

Paris, j'ai faim...!

Comment

Paris, j'ai faim...!

Het is vrijdagnacht 03 uur. De laatste gasten schuifelen waggelend de deur uit, de bar wordt gepoetst en met het kleine beetje energie dat ons nog rest schenken we elkaar een welverdiend, koud biertje in. Dit is het moment waarop je maag een knorrend geluid geeft. Na een werkdag van 12 uur kan je eindeloos fantaseren over hamburgers, boterhammen met pindakaas, dik belegde tosti’s met mayonaise, Steak Bearnaise of Eggs Benedict. Derek oppert naar zijn huis te gaan, om daar met nog wat kliekjes uit de koelkast een omelet te bakken. Denkend aan de fietstocht voorafgaand aan de omelet,  juicht niemand het plan toe. Het gesprek kabbelt voort en alle lievelingsrestaurants met de daarbij bijbehorende signature dishes worden genoemd. Niet goed voor de honger, die ons nu echt in de ban heeft.  Plots roept iemand “waarom gaan we niet naar Parijs en eten we daar alles wat los en vast zit?” Ja, waarom niet? Zo gezegd, zo gedaan. Binnen 5 minuten zitten we in de auto en met het passeren van de grens Nederland-België komt het besef. De honger zal nog lang niet gestild worden en de vermoeidheid begint parten te spelen. Waar zijn we aan begonnen? We nemen de afslag Gent en om 6 uur in de ochtend rijden we een nog slapende stad in. Met een strakblauwe lucht en een nog zwakke ochtendzon aan de horizon, wijst een krantenbezorger ons de weg naar een parkeergarage. Klokslag 07 uur zitten we aan het ontbijt in het Mariott hotel; veel koffie, verse sappen, warme broodjes en alle soorten beleg die je je maar bedenken kan… Op ons verzoek wordt de Eggs Benedict buiten de kaart om gemaakt. We eten ons buikje rond en na een slenterende stadswandeling rijden we terug naar Amsterdam, er moet die avond helaas nog gewerkt worden. Jammer dat we Parijs nooit gehaald hebben, maar het avontuur heeft ons gegrepen.

 Enkele weekenden later volgt de herkansing. 24 uur Parijs. Zaterdagochtend om 5 uur verzamelen bij Raz. Mijn late sluitdienst geeft mij het voorrecht om met deken en kussen op de achterbank te kruipen. Derek rijdt, Mies navigeert en Yvon zorgt voor het entertainment. In België hebben we onze eerste stop met croissantjes en verse jus d’orange. Deze 2 dagen staan in het teken van ‘alles wat lekker is opeten, veel proosten en vooral genieten’.

Om 11 uur rijden we Parijs in. De Air BnB is pittoresk en gelegen in een buurt die het beste bij ons past: omringd door bistro’s en cafés. De zon schijnt op onze vermoeide gezichten, maar de Parijzenaren lachen ons tegemoet. We slenteren de stad door. Yvon heeft haar Eiffeltoren-primeur. Derek legt alles vast op zijn GoPro en Mies laat haar liefde voor macarons de vrije loop gaan. Ik zwijmel weg en denk terug aan al mijn voorgaande bezoekjes aan deze prachtige stad. Natuurlijk passeert die ene verkering de revue. Iedereen gaat met z’n liefje naar La Ville D’Amour. Hand in hand langs de Seine, kussen op de Ponts des Arts, een portret laten vereeuwigen op de heuvel van Montmartre, een stokbrood breken in Jardin du Luxembourg en elkaar diep in de ogen kijken na een cultureel bezoek aan het Louvre. Het zou zo mooi moeten zijn, jij en ik, de rest van de wereld om ons heen vergeten, in dat moment, het enige wat telt… Gedver. Ik krijg er nog jeuk van, wat een cliché, romantiek in Parijs. Ammahoela! Het stokbrood heeft mijn darmen van slag gemaakt. De nuchterheid wint. Die keer dat ik Parijs bezocht in mijn eentje, de blaren onder mijn voeten heb gewandeld omdat ik overal tegelijk wilde zijn, dat was pas ultiem!  

 Mijn knorrende maag brengt me terug naar de realiteit. We ploffen neer op een terras en bestellen charcuterie, fromage, foie gras en pastis! Ik flirt wat met onze gastheer, niet al te knap, maar hij brengt ons goed eten en heerlijk koude drankjes. We zijn in Parijs en bij mij gaat nou eenmaal de liefde door de maag, ik kan er niets aan doen. Ik ben domweg het gelukkigst met een bord vol lekker eten voor me en een goed glas wijn.

 Die avond drinken we bier op het gras voor de Sacré Cœur, zwijmelen we weg bij een knappe Parijse straatmuzikant, eten Côte de Boeuf met Sauce Béarnaise, drinken nog meer Franse wijn en verorberen we ijsjes alsof we weer kind zijn. We voelen ons thuis in deze stad die ons met open armen ontvangt.

De volgende ochtend is het eerste wat we in koor roepen: “CROISSANTS!”. Een zoektocht naar de beste boulangerie brengt ons naar Montmartre. Terwijl wij, de dames, genieten op een bankje in de zon wacht Derek, onze ontbijt-gastheer in de rij die tot buiten de winkel staat. Even later komt Derek ons weer tegemoet. Perfect in stijl, met blauw-wit gestreept shirt, korte broek, een baguette onder zijn arm en een zak vol vers gebakken croissants! We genieten van dit typisch Franse ontbijt en laten Parijs nog even op ons inwerken…

In de middag zijn we uitgenodigd voor een gin proeverij bij Distillerie de Paris. We mengen ons tussen de kenners van wijn, calvados, cognac en gin en we doen hun verbazen als wij ons verhaal vertellen. 50 soorten gin op de plank, en we willen altijd blijven vernieuwen. Maar nu zijn we in Parijs om te eten, te drinken… en te genieten.

 De proeverij heeft ons wederom hongerig gemaakt. De planken charcuterie en fromage komen op tafel.  ‘Goddelijk’ roepen we bij een schapenkaas ingelegd met truffel. Met een bezoek aan een delicatessenwinkel waar we onze ogen uitkijken en onze tassen vullen, sluiten we ons avontuur af.

Die avond zitten we weer in de auto, terug naar Amsterdam. De Franse radio loodst ons de nacht door en als we Raz weer binnen stappen vinden we daar uitgeteld de crew die die dag gewerkt heeft. We zetten de bar vol met alle macarons, eclairs, rillettes, terrines en patés die nog over zijn van ons flitsbezoek. Hun knorrende magen zijn ons dankbaar en wij fantaseren alweer over truffels zoeken in Piemonte…

 

Ook zo'n zin in avontuur? Bekijk nu de agenda van deze maand!

Comment

Een nieuw avontuur!

Comment

Een nieuw avontuur!

“Iets met komkommer”. We krijgen een mooie apothekers fles toegeschoven van een bevriende slijter. “Laat maar weten wat je ervan vindt”, zegt hij nonchalant tegen me.

Diezelfde avond nog trekken we de kurk van de fles en zonder enige kennis van zaken schenken we er een flesje Kinley tonic bij en laten we er een schijfje komkommer in glijden. Net voordat ik een slok neem ruik ik nog even aan de inhoud van de fles. Er zijn veel momenten in mijn drukke bestaan dat ik soms wat aarzelend een mening vorm, dat ik op zoek ben naar een goede conclusie en dat de twijfel dan juist vaak toeslaat. Zo’n moment was dit niet. Dit was goed. Heel goed.
Het was stil aan de bar, iedereen keek elkaar aarzelend aan. Een gevoel van geluk, ontlading, een flirt. Het plezier van iets voorgeschoteld krijgen wat je niet kent. In dat moment overkwam het ons allemaal. Je moet er meer voor betalen dan je gewend bent, en dan laat je er ook nog een schijf komkommer in drijven? Moeten we dit willen? De bartender was direct overtuigd en zijn enthousiasme verspreidde zich al snel. Al was het soms met een scheef oog. Een tweede slok volgde en het moment dat de vloeistof de smaakpapillen ontmoette was raak. Alle twijfels werden aan de kant gezet en de nacht bleek nog lang niet voorbij…

De flessen Hendrick’s waren niet aan te slepen! Nog steeds onwetend bestelde ik enkele weken later blind 3 flessen gin bij onze leverancier. Ergens had ik iets gehoord over een gin met een aapje. Ik liet me verleiden door de uitstraling van de fles en koos de drie mooiste uit. Geen idee wat de inhoud ons zou brengen. Soms is liefde op het eerste gezicht juist het lekkerst. Het werd Monkey 47, Filliers (later zou ik er achter komen dat de Belgen hier  zelfs een liedje voor hadden: ‘Filliers, Filliers, een glas vol pleziers…) en William Chase Elegant Crisp. Die vrijdagmiddag zette ik de flessen op de bar met daarop een post-it geplakt en de handgeschreven boodschap voor de bartender: “veel plezier, kijk maar of het wat is…”. Dat bewuste weekend bracht ik gezellig met vrienden door in een huisje op de heide. Bij mijn terugkomst op maandag stonden de drie flessen leeg op mijn kantoor. Ik rook aan de fles Monkey 47, waar nog enkele druppels de bodem van de fles raakten. Deze geur was nieuw voor me. Ik dacht nog stiekem ‘dit wil je elke avond over je hoofdkussen besprenkelen, met deze geur wil je in slaap vallen en wakker worden. Dit is goud.’

Ons enthousiasme was niet meer te houden! Hier moest een aparte kaart voor komen. Hier moesten planken voor vrij worden gemaakt in de barkast. Dit moest geschonken worden in bijzondere glazen. Dit moest iedereen kunnen proeven! Daar ging het gin-tonic avontuur van start! Nu ging het snel. Er werd een kaart samen gesteld met 15 soorten gin-tonic. We verdiepten ons in de smaken en combinaties. ‘15 days of Gin’ werd georganiseerd. Elke dag de lancering van een nieuwe gin. Dit om iedereen ervan te overtuigen hoe lekker dit bijzondere drankje wel niet was! Gasten verbaasden zich. De vraag die terug bleef komen was: “wat moet je in godsnaam met zóveel verschillende soorten?”. Maar de gin bleek niet aan te slepen! In de zomer van 2013 wisten we niet meer wat ons overkwam. Het was groots en meeslepend, maar we wilden meer. De verbazing over de diversiteit van dit drankje ging hand in hand met onze nieuwsgierigheid naar nieuwe gin. Zo ontdekten we steeds meer soorten en werd de kaart uitgebreid van 15 naar 33 en van 33 naar 50 gins. Er moesten extra vriezers worden aangeschaft voor de ijsblokjes. Er werd een stuk bar aangelast om meer ruimte te creëren en er kwamen meer koelkasten voor de tonics. Het sloeg aan, en dat merkten we aan alles! Inmiddels zijn we ruim twee jaar verder en is de gin hype overgeslagen naar anderen. Ook al zijn we niet meer de enigen, wij blijven tot op de dag van vandaag op zoek naar nieuwe pareltjes om dit met iedereen te kunnen delen.

Toch wint de creativiteit het soms van het succes. Na 2,5 jaar toewijding aan gin-tonic zetten we er graag iets nieuws naast. Iets wat hand in hand gaat met onze pionier. Immers, we willen graag blijven verrassen, overhalen en vooral overtuigen. Dit weekend lanceerden we dan ook onze eerste Vermouth kaart. We hebben de herinneringen aan de wilde, laveloze nachten als ‘tiener-met-teveel-Martini-op’ achter ons gelaten, en zijn op zoek gegaan naar de vele malen betere varianten en de beste combinaties die hiermee te maken zijn. ‘Vermouth in een nieuw jasje’ kun je wel zeggen. Uiteraard werden er vraagtekens gezet bij dit plan: ‘wordt er dan vaak naar Vermouth gevraagd?”, vroeg een gast mij. Eerlijk, maar toch een tikkeltje nerveus antwoordde ik: “er heeft eigenlijk nog nooit iemand gevraagd naar het assortiment van Vermouth.”. Maar ik geloof dat ik de flirt aan de bar hiermee een extra knipoog kan geven, ieder mens blijft namelijk altijd op zoek naar verrassingen. PROOST!

Comment

KONINGSDAG: Be a King for one day

Comment

KONINGSDAG: Be a King for one day

De drukte van afgelopen weekend is overal voelbaar. Eigenwijs als ik ben is luisteren naar mijn lichaam geen optie deze ochtend en met spierpijn in mijn benen begin ik de dag. Eerst ontbijt en koffie organiseren. Hoe goed het ook altijd geregeld is bij Raz, hoe slecht het geregeld is bij mij thuis. Als ik de koelkast open is deze leeg, niet heel verrassend. Druk op de zaak betekent een bed-werk-bed-ritme. Na een verfrissende douche haast ik me naar Raz. Onderweg doet het oranje pijn aan mijn ogen, de toeters laten me schrikken en ik irriteer me mateloos aan de mensen van “voorbij Utrecht” die nietsontziend het fietspad blokkeren. Ik vraag me ernstig af hoe ik deze dag door ga komen. Een iets langer lontje vandaag was wel zo handig geweest, besef ik me.

Zodra ik het plein op fiets straalt de BIG SMILE van Jason me tegemoet. GOEDEMORGEN IRIS! Elk jaar begint hij zijn Koningsrondje met een glas prosecco bij Raz. Het ijs waar ik vanochtend mee wakker werd begint al een beetje te smelten.

Het wordt me al snel duidelijk. Koffie, energieke collega’s, een strakke organisatie en disco hitjes uit de boxen doen wonderen. Om half 3 verschijnen de eerste zonnestralen op het terras. We geven elkaar een high five, houden de adem in, billen tegen elkaar en daar gaan we dan…

Nog geen 7 uur later kijk ik weer om me heen. Koelkasten leeg, glasbakken puilen uit, bier op de barvloer en ik glimlach van oor tot oor. We proosten met een koud biertje op onze overwinning. Kampioen van onze eigen wedstrijd! Wat ben ik trots op iedereen!

Als alles weer terug op zijn plek staat en het zo schoon is dat het lijkt alsof er niets gebeurd is gaat er een fles goede wijn open. Iedereen pakt een barkruk en dan komen de verhalen.

Op een overvol terras vraagt een dame aan me “Wie wonen hier eigenlijk boven?”. Ik antwoord: “Allerlei verschillende mensen”. Dame: “Echt? Maar niet alleen studenten of zo?”. Ik: “Nee, gezinnen, starters, stelletjes, studenten, van alles en nog wat”. Dame: “Echt waar?? Nou dat had ik niet verwacht, hoor je dat Hans, gek hè?”

Diederick vraagt zich af hoeveel gasten hij aan de bar heeft gehad die hun bestelling één of meerder keren moesten herhalen: “Magik un birrr en tee zjintonic?”. Diederick: “Meneer, we hebben 51 Gin Tonics, u mag er één uitzoeken op deze kaart”.  (De arme man kon nog amper rechtop staan).

Vriendin 1: “Maar hoe wist je nou dat hij piloot was?”. Vriendin 2: “Nou, omdat hij tegen mij zei ‘ik ben piloot’ ”. Vriendin 1: “Oh”.

 
 

Even later wordt er vriendelijk aan mij gevraagd of ik een roze hempje wil kopen. Het kost maar 50 cent. “Nee”, antwoord ik kordaat. Maar het hempje was hem ook opgedrongen voor 50 cent, dus nu moest ik het maar van hem kopen…

“Hebben jullie ook een zittend mannen toilet?”.  Yvon: “?” Man: “niet een urinoir, maar een pot?”. Yvon: “Oh, ja, ik kom niet zo vaak in de heren toiletten, eens even kijken, Iris?”. Man komt terug van het toilet: “Wel jammer dat het licht zo snel vanzelf uit gaat op dit toilet, dan moet je zo blijven zwaaien”. Waarop Yvon antwoordt: ”Misschien moet je je bezoek dan gewoon wat inkorten meneer”.  

‘Be a King for one day’, dat was het thema voor dit jaar binnen Razmataz. Een kleine gast van 5 nam dat héél letterlijk toen hij schreeuwend binnen kwam en riep: “Bitterballen! Bitterballen, bitterbaaaalllllleeeeen!”.  Waarop Romy hem met opgetrokken wenkbrauwen vroeg of ze hem ergens mee van dienst kon zijn. “Ja, onze bestelling duurt een beetje lang… bent u ons vergeten?”.

Inmiddels is er een vriendin van Sam binnen gekomen. De glazen worden bijgevuld en de laatste stukken witte chocolade cheesecake worden opgelepeld. De verhalen worden nog wat meer aangedikt en de lach wordt luider.

Ik kijk om me heen, hard werkende Raz’zers, onderuitgezakt en voldaan. De vriendin van Sam heeft zich verplaatst naar achterin het café, waar ze in het donker heel wild Afrikaans aan het dansen is. We lachen er om. Een veertje van een oranje boa heeft zich met bier vast geplakt aan de deur van het toilet, pfffffff. Proficiat Willem, ik ben ook weer een jaartje ouder geworden vandaag.

Comment

Comment

Who the f*** is Iris?

Razmataz is... heel veel tegelijk. Waarin je door verschillende, sfeervolle ruimtes wordt meegenomen in de wereld van Iris Molkenboer: bazin, actrice, sociaal werker, eigenaresse, kinderoppas, sommelier, directeur, entertainer en vooral het gezicht achter Razmataz.

Benieuwd naar het hectische leven van Iris en de dagelijkse gang van zaken? Volg dan de maandelijkse blog waarin zij een kijkje zal geven in haar privé leven, welke dagelijks in teken staat van 'de zaak'. Grappige, gekke en soms ook ontroerende verhalen geven je een sneak preview van het leven 'achter de schermen'.

 

Comment